Głos znad Sanu

Ten tekst napisałam w 2015 r., zafascynowana postacią świętego, którego niedawno odkryłam, bo w 2014 r. Zmieniałam go kilka razy, dostosowując do mojej zmieniającej się świadomości, co do świata i samego świętego. Niewiele w nim zostało z tej pierwszej fascynacji, takiej nieco naiwnej i nieco fałszywej, bo postrzeganej nijako w krzywym zwierciadle. Mierzyłam się z tym tekstem kilka lat. Dziś oddaję go do druku i od serca polecam lekturę i wycieczkę duchową do Strachociny.

Dąbrówka Starzeńska- wieś położona jest na prawym brzegu Sanu w odległości ok. 3 km od Dynowa. Zespół zamkowy jest usytuowany na niezbyt wysokiej terasie na prawym brzegu Sanu, w sąsiedztwie dawnego folwarku i założenia parkowego oraz drogi wiodącej z Dynowa do Siedlisk i Birczy. Dąbrówka Starzeńska była siedzibą wielu potężnych i możnych rodów szlacheckich. Za ich przyczyną powstał najpierw skromny dwór, a z czasem okazała rezydencja, którą rozbudowywali i ulepszali. Jak głosi tradycja, ufundować go miała królowa Bona dla wojewody Firleja. Potwierdzeniem świetności i bogactwa tego miejsca jest podanie o służącej, która nie chcąc jeść na porcelanie – kazała rzucić porcelanową zastawę na ziemię tłukąc ją na drobne kawałki…

Piątkowa – wieś położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Leży na Pogórzu Przemyskim nad rzeczką Jawornik, prawobrzeżnym dopływem Sanu. Jadąc od strony Dubiecka w kierunku Jawornika Ruskiego po lewej stronie drogi na odsłoniętym wzgórzu mijamy malowniczo usytuowany murowany kościółek z wysoką więżą, przylegającą do jego bryły. Budowę kościoła rozpoczęto w latach 30. XX wieku. Budowa świątyni w Piątkowej stała się przyczyną ostrego starcia na łamach ówczesnej prasy polskiej i ukraińskiej.   Fragmenty artykułów prasowych cytowane są w broszurze "Żyj Pracówko!”. Wierszowana kronika-szopka osnuta na tle budowy kościoła i szkoły polskiej w Piątkowej-Pracówka. Znajdziemy tam głosy strony ukraińskiej, wypowiedzi księdza proboszcza Franciszka Stańko, ukazujące kulisy budowy świątyni rzymsko-katolickiej w Piątkowej, miejscowe stosunki polsko - ukraińskie. Broszura zawiera także relacje z placu budowy, ukazuje osoby w nią zaangażowane. Poniżej obsze...

Część Pierwsza. Niepodległość jest dzisiaj dla nas czymś zwyczajnym i codziennym. Mamy wolny kraj, możemy w nim robić co chcemy. Wojna dzisiaj jest czymś odległym i niezwyczajnym, zasłyszanym w mediach. Niech tak zostanie.

Piątkowa – wieś położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Leży na Pogórzu Przemyskim nad rzeczką Jawornik, prawobrzeżnym dopływem Sanu. Jadąc od strony Dubiecka w kierunku Jawornika Ruskiego po prawej stronie drogi na odsłoniętym wzgórzu mijamy malowniczo usytuowany murowany kościółek z wysoką więżą, przylegającą do jego bryły. Budowę kościoła rozpoczęto w latach 30. XX w. Budowa świątyni w Piątkowej stała się przyczyną ostrego starcia na łamach ówczesnej prasy polskiej i ukraińskiej. Bardzo interesujące fragmenty cytowane są   w broszurze "Żyj Pracówko!”. Wierszowana kronika-szopka osnuta na tle budowy kościoła i szkoły polskiej w Piątkowej-Pracówka. Znajdziemy tam głosy strony ukraińskiej, wypowiedzi księdza proboszcza Franciszka Stańko, ukazujące kulisy budowy świątyni rzymsko-katolickiej w Piątkowej, miejscowe stosunki polsko - ukraińskie. Broszura zawiera także relacje z placu budowy, ukazuje osoby w nią zaangażowane. Poniżej obszern...

Rozmowa z doktorem nauk ekonomicznych Czesławem Siekierskim, Posłem do Parlamentu Europejskiego. Przewodniczącym europejskiej komisji ds. Rolnictwa w Parlamencie Europejskim.  LIDEREM listy Koalicji Europejskiej na Podkarpaciu

Tak wiele razy widzimy informacje o zbiórkach pieniędzy dla chorych, że zaczynamy przechodzić obok nich obojętnie. Trudno się dziwić każdy z nas ma tyle własnych problemów i kłopotów, a świata zbawić się nie da.

Wieś w gminie Pruchnik, pow. jarosławski - malowniczo położona wśród wzgórz Pogórza Dynowskiego, w górnej części doliny rzeki Mleczki.  

W styczniowym wydaniu miesięcznika ,,Historia Do Rzeczy” ukazał się artykuł Arkadiusza Karbowiaka ,,Tragedia Birczy”, w którym opisano rzekomy mord żołnierzy Wojska Polskiego na bojownikach Ukraińskiej Powstańczej Armii. Poza tym autor opisał –wedle sobie dostępnych źródeł – tło walk polsko – ukraińskich w okolicach Birczy. 

Widziałeś wzgórza tak zielone, Że w piersiach dech zapiera

Żywi to pamiętają, żywi dziś czuwają – napis na pomniku Obrońców Birczy Małe miasteczko Bircza leży na terenie Pogórza Przemyskiego. Obecnie miejscowość administracyjnie należy do powiatu przemyskiego województwa podkarpackiego. Przez wieki miasteczko było trójkulturowe. Zamieszkiwali go Żydzi, Polacy i Rusini-Ukraińcy.

Alicja Surowiecka Lach U żłóbka kiedy urodziłeś się na ziemi to nam Panie dałeś nadzieję Jezu na sianku taki maleńki i bezradny jak każde dziecię

BARSZCZ CZERWONY na szybko- czy KISZONY Rzecz tradycji, gustu i smaku. Który podać na wigilijny stół? Ten wybór należy do osoby przygotowującej kolację wigilijną.

Wszystko ma swój czas… Rozmowa z Jackiem Grzegorzakiem Kandydatem na Wójta Gminy Dubiecko zgłoszonym przez KW Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Dubieckiej

Usytuowany w Powiecie Przeworskim, w gminie Jawornik Polski. Leży nad rzeką Mleczką.  Z kart historii dworu.  Został zbudowany na przełomie XIX i XX wieku. Usytuowany z dala od wsi. Obiekt murowany o rozbudowanej bryle, położony w obrębie ogrodów krajobrazowych. Rozplanowane one zostały w wieku XVIII i przebudowane na przełomie XIX/XX w. Zachowane są również założenia ziemne o charakterze obronnym.

Genezę założenia straży pożarnej należy wiązać z osobą Stanisława Tokarzewskiego. To właśnie z jego inicjatywy w dniu 2 listopada 1877 r. została założona Ochotnicza Straż Ogniowa w Kańczudze. Podczas spotkania wybrano władze i przyjęto statut określający formy działalności. Funkcję Burmistrza i uczestnika spotkania organizacyjnego pełnił wówczas Marceli Świstek. Na temat działalności straży w tamtym okresie niewiele wiadomo, lecz o pewnych działaniach można się dowiedzieć z notatek ks. Jana Kudły pt. „Historia Miasteczka Kańczugi pisana 1889” i protokołów posiedzeń Rady Miejskiej. Wyczytamy tam: W roku 1877 „ Uchwalono (ale nie wykonano) sadzawkę przed ratuszem sztachetami ogrodzić” (ks. Kudła str. 171). Funkcję burmistrza pełnił Marceli Świstek.

Ks. Józef Panaś to postać niezwyczajna. Jego życie, działalność to niedościgniony wzór; księdza, patrioty, żołnierza i członka rodziny. To postać, która wywołuje uczucie dumy i podziwu. Zmusza do refleksji nad życiem, pochylenia się nad zawiłymi losami Polaków. Warto przytoczyć w tym miejscu jakże celne o nim słowa dr Grzegorza Szopy z Przemyśla: „ (…) Był księdzem i żołnierzem, który doskonale spełniał się w sutannie i w mundurze. Przeszedł cały szlak bojowy z II Brygadą Legionów. Był chory na Polskę. Dla niego Polska  była wartością  nadrzędną, dogmatem. Dla Panasia nie można się było targować o Ojczyznę, nie uważał, że metodą małych kroków można coś zrobić. Nie, Polska była jedna, cała, niepodzielna. I miała być. Uważał, że o Polskę trzeba walczyć i bić się wszelkimi możliwymi sposobami i we wszelkich możliwych sytuacjach (…).” Lata dzieciństwa i młodości Urodził się 23 listopada 1887 r. w Odrzykoniu k. Krosna w biednej rodzinie chłopskie...

Schron Kierowania Obroną Cywilną znajdujący się pod przemyską Szkołą   Podstawową nr 14 jest niezwykłym miejscem, którego specyficzny klimat przyciąga zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Przychodzą ludzie pamiętający czasy PRL-u, aby zanurzyć się w czasy dzieciństwa czy młodości, przychodzą też młodzi, którzy chcieliby spróbować choć trochę zakosztować epoki ich dziadków i rodziców.

Wobec dyskusji o rzekomym masowym udziale Polaków w Holokauście, publikujemy wspomnienia Brandli i Jakuba Rozenmanów, pruchnickich Żydów, którzy przeżycie wojny zawdzięczali Polakom udzielającym im schronienia.